Inspektoria św. Wojciecha Piła

Najdroższy Ojcze w Chrystusie, słodkim Jezusie, ja, Katarzyna, niewolnica sług Jezusa Chrystusa, piszę do Ciebie w Jego drogocennej krwi, pragnąc, byś utwierdził się w prawdziwej i doskonałej miłości. […] Jest to jedna z charakterystycznych cech wskazujących, czy dusza żyje w miłości, czy też nie. Nie gardzi nikim, lecz z cierpliwością znosi wady innych; nie irytuje się, lecz jest pełna łagodności; nie czyni człowieka niesprawiedliwym, lecz sprawiedliwym, sprawiając, że oddaje każdemu to, co mu się należy, niezależnie od tego, czy ten jest podwładnym, czy przełożonym. Odda chwałę Bogu i wysławia Jego imię; żywi nienawiść i odrazę do grzechu, a wobec bliźniego – miłość i życzliwość. Jeśli człowiek jest potężny i ma sprawować sprawiedliwość, słucha zarówno wielkich, jak i małych, zarówno ubogich, jak i bogatych. Nie plami swojego sumienia, ulegając pochlebstwom, groźbom, przyjemnościom czy niechęci; ale utrzymuje równowagę, oddając każdemu to, czego wymaga sprawiedliwość. Z zapałem służy bliźniemu, okazując mu miłość, jaką darzy Boga: nie może bowiem służyć Bogu, ale stara się służyć temu, co Bóg tak bardzo miłuje – rozumnej ...