Inspektoria św. Wojciecha Piła

W wieczności zasiądziemy za stołem. Nie ośmieliłbym się tego powiedzieć, jeśli Pan by tego nie przyrzekł. Obiecuje zapłatę swoim sługom, mówiąc im: „Każe im zasiąść do stołu, a obchodząc, będzie im usługiwał” (Łk 12, 37). Wielka jest zatem ta obietnica i błogosławione jej spełnienie. Działajmy tak, aby na nie zasłużyć; obyśmy byli wspomagani w drodze do miejsca, gdzie Pan nam będzie usługiwał przy stole. Czym będzie ten posiłek, jeśli nie spoczynkiem? I co znaczy „usłuży nam”; jeśli nie „nakarmi nas”? Jakim jedzeniem i jakim napojem? Bez wątpienia, samą prawdą. Nie wierzysz, że Bóg może cię tak nakarmić, skoro już teraz, w ten właśnie sposób, twoje oko napawa się światłem? Nieważne, czy wielu je widzi czy nie, ono jaśnieje w ten sam sposób. Ono podtrzymuje na duchu i nigdy go nie brakuje; można je nadużywać, a ono się nie wyczerpuje. Dlaczego jeszcze nie rozumiecie? Bo zbyt wiele rzeczy was zajmuje. Zajmujecie się pracą Marty, co więcej, ona zajmuje nas wszystkich. Bo kto jest zwolniony z tej pracy usługiwania? Dlatego najmilsi, proszę was ...