Inspektoria św. Wojciecha Piła

Jakże długo trwa, Panie, zanim zrozumiemy, że możemy być kochani wyłącznie dzięki litości, żaden szacunek, żadne podziwianie, żadne zaufanie nie może przyjść od Ciebie do nas, jeśli nie przejdzie przez Twoje miłosierdzie. To długo trwa, ale w końcu nadchodzi. Jak ślepe i głuche dziecko, między kolanami matki, zanurzone w ciemność i samotność, tak odkrywamy naszą duszę między kolanami Twojej Opatrzności. I wtedy ogarnia nas Twój duch: palec prawej ręki Ojca, jak matczyna dłoń, objawiająca, wychowująca, która przywraca życie swojemu dziecku. Twój duch prowadzi nas impulsywnie; przez kontakt objawia nam rzeczywistość. Jego niema otoczka zasiewa w naszych sercach ziarno słów. Na słowa, które wypowiadamy w naszej samotności i ciemności, odpowiada cisza Twojego ducha; cisza, której bliskość nas otacza i poucza. Wystarczy nam wiedzieć, że nasze oczy są naprawdę niezdolne do widzenia, a nasze uszy głuche na wszystko, co jest Tobą.