Inspektoria św. Wojciecha Piła

Powrót Chrystusa do Ojca jest jednocześnie źródłem smutku, gdyż oznacza Jego brak, ale też źródłem radości, ponieważ mówi o Jego obecności. Z nauczania o zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu wynika chrześcijański paradoks często wspominany w Piśmie Świętym – żyjemy w utrapieniu, lecz nie przestajemy się radować, „jako ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko” (2Kor 6,10). Taka jest nasza obecna sytuacja – straciliśmy Chrystusa i odnaleźliśmy Go. Nie widzimy Go, a jednak Go dostrzegamy. Obejmujemy Jego stopy (Mt 28,9), ale słyszymy, jak mówi nam: „Nie zatrzymujcie mnie” (J 20,17). Jak to możliwe, że nie możemy go świadomie dostrzec zmysłami – widzieć Go, słyszeć, rozmawiać z Nim, podążać za Nim z miejsca na miejsce, ale możemy doświadczać wewnętrznie, duchowo, nienamacalnie, umysłowo i realnie Jego obecności – bardziej realnie i obecnej niż ta, której zaznali apostołowi, kiedy był z nimi ciałem, gdyż ta teraz jest duchowa i niewidzialna. W naszym świecie im bliżej jesteśmy jakiegoś ...