Inspektoria św. Wojciecha Piła

Światło prowadzi nas za rękę, wzmacnia nas, uczy nas, pojawia się i znika, kiedy go potrzebujemy. Nie wtedy, kiedy tego pragniemy – to jest udziałem doskonałych – ale kiedy jesteśmy zakłopotani i całkowicie wyczerpani, wtedy przychodzi nam z pomocą. Pojawia się z daleka i sprawia, że czuję je w sercu. Krzyczę tak, że aż się dławię, tak bardzo pragnę je uchwycić, ale wszystko jest ciemne, a moje biedne ręce są puste. Zapominam o wszystkim, siadam i płaczę, tracąc nadzieję, że jeszcze kiedyś je zobaczę. Kiedy już się wypłaczę i siadam zrezygnowany, wtedy ono pojawia się w tajemniczy sposób, obejmuje mnie za głowę, a ja rozpływam się we łzach, nie wiedząc, kto oświeca mój umysł delikatnym światłem. Ale kiedy je rozpoznaję, szybko odlatuje, pozostawiając we mnie ogień swojego boskiego pragnienia. Stopniowo ogień ten się rozpalają i podsycany oczekiwaniem, staje się wielkim płomieniem, który sięga nieba, ale gaśnie z powodu braku czujności, kłopotów i trosk życia.